EKITALDIKO EGUTEGIA

Iraupena: 65 min

ÁBREGO ANTZERKIA

Federico García Lorcaren Bodas de Sangre obran inspiratuta

Ehunka txorik ibiltzea galarazten dizute, gure Odolezko ezteiak, erroetako liskarretik abiatzen da, hain zuzen ere, zurrunki lege bihurtutako balio zaharkituak finkatzearen eta gizarte honetako kide izanik norbanakoaren askatasun eremu txiki bati eusteko borrokan ari den norbaiten borroka alferrikako eta odoltsuaren arteko liskarretik. Hiru istorio tragikok bat egiten dute Ehunka txorik ibiltzea galarazten dizute obran, Francisca Cañadas eta Paco Montes protagonistenak (Lorcak antzezlana idazteko inspiratzen duen albistearen protagonistak), Leonardo eta neskalagunarena (berak sortutako pertsonaiak), eta Lorcarena berarena, guztiak ere heriotza lizun eta zentzugabearekin amaitzen den drama bateko aktore nagusiak.

Indarkeria politikoa eta genero indarkeria deslegitimatzea edo lizentzia poetiko gisa erabiltzea da planteatzen dugun lehen hausnarketa.

Lorcaren unibertsoaren ikerketa prozesu batetik abiatzen da proposamena, lan eszeniko berritzaile bat eraikitzeko. Ohiko Lorcaren joera hausten du, eta, inoiz baino Lorcaren ezaugarri gehiago izanik, aldi berean, ikertzen eta berritzen den antzerki bat izango da.

Pati Domenechen dramaturgia guztiak antzezteko idatzita zeuden irakurtzeko baino, sorkuntza eszenikoaren eta literatura dramatikoaren arteko independentzia bilatzen du beti, antzerkiaren jatorrizko iturrietara igortzen duen funtzio integratzailea agertokira itzultzeko.

Lorcak antzerkiaren estetikatik at dagoen publiko batengana iristea lortzen duen bezala, une hartako Espainiako gizartearen funtsezko arazoak aurkeztuta, fartsa, komedia, ironia edo drama erabilita, garai hartako eskandalu eta polemika entzutetsuenen arrazoia izan zirenak, guk poetaren oinarri izan zen istorioa birsortzeko helburua planteatzen dugu, gure garairako garrantzitsuak diren terminoetan publiko garaikidearentzat eskuragarria den lan bizia eginez, eta horrela eszenaratzeak funtzio sortzaile eta kritikoa du. Hau da, mitoa testuinguru berrian eguneratzeko garrantzitsuak diren ideiak aurkeztea eta galderak egitea.

Kantagintza, dantza flamenkoa eta garaikidea, aktore interpretazioa eta bideo proiekzioak batzen dituen diziplina arteko ikuskizun honetan, hiru istorio tragiko elkartzen dira. 1928an Lorca inspiratu zuen albistea sortu zuten pertsonena, Lorcaren dramaren, ilargiaren eta neskalagunaren berri eman zutenena eta Federiko berarena, heriotza lizun eta zentzugabe batekin amaitzen den drama baten aktore nagusi gisa.

Ama, neskalaguna, ilargia, dimentsio tragiko ukaezineko pertsonaiak, indartsu sartzen dira pertsona bakarreko honetan, eta «El Corazón de Antígona» (Antigonaren bihotza) obran hasitako ildoari jarraitzen dio, erronka berri eta kezkagarri gisa, bai María Vidalentzat, antzezten duen aktorearentzat, bai gure zain dagoen publiko berriarentzat.

FITXA ARTISTIKOA: